این مفهوم فراتر از نبود بیماری است و بر ارتقای بهزیستی روانشناختی متمرکز است. شامل مواردی مانند: احترام و انصاف، شفافیت اطلاعاتی، مشارکت در تصمیم‌گیری، تعادل بار کاری، حمایت اجتماعی از سوی مدیر و همکاران، آشکارسازی ارزش کار و تضمین امنیت شغلی می‌باشد.

این دوره یک رویکرد سیستمی و سازمانی دارد. به جای تمرکز صرف بر تکنیک‌های فردی مقابله با استرس (مثل مدیتیشن)، به طراحی و اصلاح محیط کار می‌پردازد. آموزش می‌دهد که چگونه ساختارها، فرآیندها و رفتارهای رهبری را تغییر دهیم تا از بروز استرس ناسالم در منبع جلوگیری کنیم.

خیر. اگرچه برای متخصصان HR حیاتی است، اما موفقیت آن وابسته به آگاهی و تعهد تمام سطوح سازمان است. مدیران ارشد برای اختصاص منابع، مدیران میانی برای اجرای سیاست‌ها در تیم، و همه کارکنان برای ایجاد فرهنگ حمایت متقابل، نیاز به آموزش دارند.

از طریق نظرسنجی‌های منظم سلامت روان و رضایت شغلی (مانند پرسشنامه‌های استاندارد شده، تجزیه و تحلیل داده‌های غیبت، جابجایی و حوادث کاری، و همچنین ایجاد کانال‌های امن گزارش‌دهی درباره مسائل روانی-اجتماعی.

سازمان جهانی کار (ILO) تأکید دارد که هر ۱ دلار سرمایه‌گذاری در ارتقای سلامت روان، حدود ۴ دلار بازگشت سرمایه از طریق بهبود بهره‌وری و کاهش هزینه‌ها دارد. هزینه‌های غیبت، حاضرگرایی (کار کردن با کارایی پایین)، جابجایی نیرو و دعاوی مربوط به استرس شغلی به مراتب بیشتر از هزینه‌های پیشگیری است. سلامت روان یک مزیت رقابتی است.