• کوچینگ رفتاری(Behavioural coaching)

فرآیند هدف محور و عملی است که بر تغییر الگوهای رفتاری ناکارآمد و تقویت عادات موثر در افراد تمرکز دارد.

•  کوچینگ فرد محور(person-centred coaching)

یک رویکرد انسان گرایانه و مراجع محور است که بر خودآگاهی، رشد شخصی و توانمند سازی درونی فرد تمرکز دارد.

•  کوچینگ متمرکز بر راه حل(solution focused coaching)

کوچینگ متمرکز بر راه‌حل  یک روش کاربردی و آینده‌نگر است که به جای تحلیل عمیق مشکلات و ریشه‌های آن، بر یافتن راه‌حل‌های عملی و ساختن آینده مطلوب تمرکز دارد

•  کوچینگ سیستمی روان پویشی(Systems-Psychodynamic coaching)

کوچینگ سیستمی روان‌پویشی (Psychodynamic Systemic Coaching) رویکردی است که ریشه‌های ناخودآگاه رفتارها و الگوهای تکراری فرد را در بستر سیستم‌هایی که در آن قرار دارد (مانند خانواده یا سازمان) بررسی می‌کند. این روش با کشف تأثیر گذشته بر حال و تحلیل دینامیک‌های روابط، به مراجع کمک می‌کند تا موانع درونی و بین‌فردی خود را برای دستیابی به اهدافش شناسایی و حل کند

•  کوچینگ روایتی(Narrative coaching)

رویکرد داستان محور در کوچینگ است که به افراد کمک می کند با بازنگری و بازنویسی روایت های شخصی خود، الگوهای محدود کننده را تغییر دهند و داستان های جدیدی برای زندگی حرفه ای و شخصی خلق کنند.

• کوچینگ تیمی سیستمی(Systemic team coaching)

یک فرایند حرفه ای است که به بهبود عملکرد کل تیم به عنوان یک سیستم یکپارچه می پردازد. این روش بر تعاملات ، روابط و پویایی های جعی تمرکز دارد.

•  کوچینگ مسیر شغلی(career coaching)

یک فرایند همراهی حرفه ای است که به افراد کمک می کند مسیر شغلی خود را کشف، طراحی و مدیریت کننئ. این روش ترکیبی از مشاوره شغلی و کوچینگ توسعه ای است که با تمرکز بر استعدادها، ارزش ها و اهداف فردی، مسیر مناسبی برای پیشرفت حرفه ای طراحی می کند.

•  بوم کوچینگ فضای باز(Outdoor eco-coaching)

یک ابزار تصویری و انعطاف پذیر برای طراحی و پیاده سازی فرایند های کوچینگ در محیط های پویا و غیرساختاریافته است و برای تسهیل یادگیری خودتنظیمی و حل مسئله مشارکتی استفاده می شود.

•  رویکردهای روان شناسی مثبت به کوچینگ(positive psychology approaches to coaching)

کوچینگ با رویکرد روان‌شناسی مثبت بر پرورش نقاط قوت، توانمندی‌های شخصی و احساسات مثبت برای دستیابی به یک زندگی پربار و معنادار تمرکز دارد.

این رویکرد به جای تمرکز بر آسیب‌ها و مشکلات، بر ارتقای شادکامی، تاب‌آوری و بهزیستی تأکید دارد و از آن به عنوان “علم شکوفایی انسان” یاد می‌شود.